ჯანსაღი ცხოვრების პორტალი
შეგიმჩნევიათ, რომ ზოგიერთი ადამიანი 60-70 წლის ასაკშიც კი ახერხებს წარმატების მიღწევას, ზოგი კი ჩრდილში გადადის? თემაზე geediting.com წერს და აღნიშნავს, რომ განსხვავება იღბალსა და გენეტიკაში არ არის. საქმე ყოველდღიურ არჩევანსა და ჩვევებშია, რომლებიც ამ ოქროს წლების ხარისხს განსაზღვრავენ.
სტატიის ავტორი წერს, რომ 62 წლის ასაკში პენსიაზე ნაადრევად გასვლის შემდეგ, როდესაც შემცირებაში მოჰყვა, თვეების განმავლობაში თავს სრულიად დაკარგულად გრძნობდა. თუმცა, ამ იძულებითმა ცვლილებამ მნიშვნელოვანი რამ ასწავლა: კარგად დაბერება – ესხელოვნებაა, რომელიც მიზანმიმართულ პრაქტიკას მოითხოვს. ამ ასაკობრივ ჯგუფში ყველაზე ბედნიერი ადამიანები უბრალოდ ცოცხალნი კი არ არიან, ისინი აქტიურად ქმნიან საკუთარ საუკეთესო „მეს: კონკრეტული ჩვევების მეშვეობით, რომელთა დანერგვაც ნებისმიერს შეუძლია. ეს ჩვევები ფიზიკურ აქტივობას მოიცავს, თუმცა – არა მხოლოდ.
სწავლა სრულყოფილებისკენ სწრაფვის გარეშე
გახსოვთ, როცა გეგონათ, რომ რაიმე ახლის შესასწავლად ძალიან დიდი იყავით? 59 წლის ასაკში საკუთარ თავს საპირისპირო დავუმტკიცე, როდესაც პირველად ავიღე გიტარა ხელში. თითები უხერხულად მქონდა, აკორდები საშინლად ჟღერდა და ჩემი შვილიშვილები იცინოდნენ , მაგრამ აი, რა აღმოვაჩინე: სიხარული ერიკ კლეპტონად გახდომაში არ არის. ეს უბრალოდ მცდელობის აქტშია.
ბედნიერი ხანდაზმულები ხვდებიან, რომ ამ ასაკში სწავლას თავისუფლება მოაქვს: არ არსებობს უფროსი, რომელიც შეაფასებს თქვენს შესრულებას, არ არსებობს შეფასებები, რომლებზეც უნდა ინერვიულოთ, არ არსებობს კარიერული შედეგები. შეიძლება რაღაცაში აბსოლუტურად საშინელი იყოთ და მაინც უდიდეს კმაყოფილებას გრძნობდეთ ამ პროცესში. იქნება ეს იტალიურის სწავლა, აკვარელით ხატვა თუ TikTok-ის ათვისება, მთავარია თქვენი ტვინი ჩართული და ცნობისმოყვარე იყოს.
რიტუალები ყოველდღიურობისთვის
ხუთი წლის წინ, ყოველ საღამოს, ძილის წინ, დღიურში წერა დავიწყე. არაფერი ღრმა, მხოლოდ დღის შესახებ დაკვირვებები, ფიქრები, რომლებიც დალაგებას საჭიროებდა. ამ მარტივმა რიტუალმა შეცვალა ჩემი ურთიერთობა თავად დროსთან.
60-70 წლის ბედნიერი ადამიანები ხვდებიან, რომ რიტუალები სტრუქტურას ქმნის. შესაძლოა, ეს იყოს დილის ყავა ვერანდაზე, შუადღის გასეირნება ან ყოველ კვირას სხვადასხვა მეგობართან დარეკვა. ეს რიტუალები ცხოვრების რიტმად იქცევა, ქმნის მოლოდინს და სძენს აზრს ჩვეულებრივ მომენტებს. ეს არის არა ვალდებულებები, არამედ სიამოვნებები.
შერჩევითი სოციალური ჩართულობები
კვლავ გრძნობთ თავს ვალდებულად, დაესწროთ ყველა სოციალურ ღონისძიებას, რომელზეც მიწვეული ხართ? აი, განმათავისუფლებელი სიმართლე: ბედნიერმა ხანდაზმულებმა აითვისეს დანაშაულის გრძნობის გარეშე უარის თქმის ხელოვნება. მათ ისწავლეს, რომ დრო ძალიან ძვირფასია იმ ადამიანებთან გასატარებლად, რომლებიც მათ ენერგიას ართმევენ ან ისეთი ღონისძიებებისთვის, რომლებიც სიხარულს არ მოაქვს.
ეს არ ნიშნავს განდეგილად ყოფნას. ეს ნიშნავს სოციალური კავშირებისადმი მიზანმიმართულ დამოკიდებულებას. ისინი ინვესტირებენ ურთიერთობებში, რომლებიც მნიშვნელოვანია, ამიტომ თავაზიან უარს ამბობენ დანარჩენზე. რაოდენობაზე მეტად ხარისხია მნიშვნელოვანი.. ეს ემოციური კეთილდღეობის შენარჩუნების გადარჩენის სტრატეგიაა.
კავშირების შენარჩუნება ახალგაზრდა თაობებთან
ყოველ კვირას შვილიშვილებს ბუნებაში სეირნობაზე მივყავარ. თავდაპირველად, ამას მათთვის ფრინველებისა და ხეების შესახებ სწავლებად აღვიქვამდი. თუმცა, მალევე მივხვდი, რომ ისინიც მასწავლიდნენ სამყაროს ახალი თვალით დანახვას, უკეთესი კითხვების დასმასა და მცირე დეტალებში საოცრების პოვნას.
ბედნიერი ხანდაზმულები აქტიურად ეძებენ თაობათაშორის კავშირებს. ისინი მენტორობენ, ახალგაზრდულ პროგრამებში მოხალისეობენ ან უბრალოდ ახალგაზრდების ინიციატივების მიმართ ინტერესს იჩენენ. საქმე არ არის ახალგაზრდობის ხელახლა განცდაში. საუბარია იმაზე, რომ დავრჩეთ აქტუალურები და ვიყოთ ჩართულები სამყაროს განვითარებასთან ერთად.
სხეულის მოძრაობა
„ტკივილის გარეშე, სარგებელი არ არის“ – ეს პრინციპი შესაძლოა ოცდაათი წლის და უფროს ასაკში მუშაობდა
„მაგრამ ბედნიერმა ხანდაზმულებმა უკეთესი მანტრა აღმოაჩინეს: „იმოძრავეთ სიხარულით, დაისვენეთ დანაშაულის გრძნობის გარეშე“. მათ შეწყვიტეს საკუთარი სხეულის დასჯა და ამის ნაცვლად მათთან პარტნიორობა დაიწყეს.
ეს შეიძლება ნიშნავდეს სირბილიდან ცურვაზე გადასვლას, მძიმე წონებიდან წინააღმდეგობის ზოლებზე გადასვლას, შეჯიბრებითი სპორტიდან პარკში ტაი ჩიზე გადასვლას. მიზანია დატვირთულობიდან მდგრად მობილურობაზე გადასვლა. ისინი აქცენტს აკეთებენ იმაზე, რისი გაკეთებაც მათ სხეულს შეუძლია, იმის ნაცვლად, რომ გლოვობდნენ იმას, რაც აღარ შეუძლია. რა ხდება მაშინ, როდესაც მუხლები ბაღში მუშაობის შემდეგ მუხლები ატკივდებათ? ისინი უსმენენ საკუთარ მუხლებს, ასვენებენ მათ და მეორე დღეს, თვითკრიტიკის გარეშე ცდილობე, დაუბრუნდნენ იგივე საქმიანობას.
შინაგანი სიმშვიდოს განვითარება
მე აღმოვაჩინე მედიტაცია. ამასთან, მისტიკური გამოცდილების ნაცვლად, უკეთესი რამ ვიპოვე: საკუთარ თავს ნება დავრთე უბრალოდ ვმჯდარიყავი და მესუნთქა ყოველგვარი მიზნის და მიღწევის გარეშე. ათწლეულების განმავლობაში დღეების პროდუქტიულობის გაზომვის შემდეგ, ეს მიგნება რევოლუციურად მომეჩვენა. ამ ასაკში ბედნიერი ადამიანები ხვდებიან, რომ სიმშვიდე სიცარიელე არ არის. ეს არის სისავსე სიგიჟის გარეშე. იქნება ეს მედიტაცია, ლოცვა, მებაღეობა თუ უბრალოდ ჩიტების ყურება, რათა ისწავლონ აწმყოში ყოფნა დღის განრიგის გარეშე. საქმე ეხება სიმშვიდის კერების პოვნას სამყაროში.
ნივთებისადმი დამოკიდებულების შეცვლა
შეგინიშნავთ, რამდენად გამათავისუფლებელია წლების განმავლობაში გადანახული ნივთების გაჩუქება? ბედნიერმა ხანდაზმულებმა აღმოაჩინეს, რომ ნაკლები ნივთი ხშირად მეტ სიცოცხლეს ნიშნავს. ისინი სულაც არ ხდებიან მინიმალისტები, მაგრამ ნამდვილად ხდებიან უფრო შერჩევითები.
ისინი ინახავენ ნივთებს, რომლებიც სიხარულს იწვევს ან კონკრეტულ მიზანს ემსახურება, დანარჩენს კი დრამის გარეშე იცილებენ. ძვირადღირებული სავარჯიშო ინვენტარი, რომელიც მტვერს იკრავს? გაქრა. კარგი ფაიფური, რომელიც არასდროს მომხდარი შემთხვევებისთვის იყო შენახული? ახლა სამშაბათის ვახშმისთვის გამოიყენება. მათ ესმით, რომ საუკეთესო მემკვიდრეობა, რომელიც უნდა დატოვონ, არ არის ნივთებით სავსე სახლი, არამედ მოგონებებითა და სიბრძნით სავსე ცხოვრება.
მადლიერება ტოქსიკური პოზიტივის გარეშე
არსებობს განსხვავება იძულებით მხიარულებასა და ნამდვილ მადლიერებას შორის და ბედნიერმა ხანდაზმულებმა ეს კარგად იციან. ისინი არ ამტკიცებენ, რომ ყველაფერი მშვენიერია. ისინი აღიარებენ, რომ დაბერებას რეალური გამოწვევები, დანაკარგები და შეზღუდვები მოაქვს. თუმცა აფასებენ იმას, რაც რჩება.
ეს შეიძლება დილის ყავის დალევა, მცირე სიკეთეებისთვის მადლობის ბარათების გაგზავნა ან უბრალოდ კარგი დღის დაფასება. მათ ისწავლეს, რომ მადლიერება სირთულეების უარყოფას კი არა, მათ მიუხედავად პერსპექტივის შენარჩუნებას გულისხმობს.
დასკვნა
საუკეთესო „მე“-ს შექმნის ხელოვნება არ არის მკაცრი ფორმულის დაცვა ან იმის პრეტენზია, რომ დაბერება ადვილია. საქმე ეხება შეგნებულად ისეთი ჩვევების არჩევას, რომლებიც შეესაბამება იმას, თუ ვინ ხდებით და არა იმას, თუ ვინ იყავით ადრე.
ეს რვა ჩვევა რევოლუციური არ არის. სინამდვილეში, ისინი საოცრად მარტივია. თუმცა, მათი ძალა მათ სიმარტივეშია. ისინი გვახსენებენ, რომ 60-70 წლის ასაკში ბედნიერება არ არის დიდებული ჟესტები ან დრამატული ცვლილებები. ეს არის პატარა, თანმიმდევრული არჩევანი, რომელიც პატივს სცემს როგორც ჩვენს შეზღუდვებს, ასევე ზრდის, კავშირისა და სიხარულის შესაძლებლობას.
მოკლედ, არასდროს არის გვიან დაწყება. 60 წლის ხართ, 70 წლის თუ მეტის, ხვალინდელი დილა კიდევ ერთ შანსს გაძლევთ, ივარჯიშოთ ამ ხელოვნებაში. რატომ არ უნდა დაიწყოთ მხოლოდ ერთი ჩვევით და ნახოთ, სად მიგვიყვანს ის?
* * *
სტატიაზე ყველა საავტორო უფლება დაცულია. მისი სრულად ან ნაწილობრივ გამოქვეყნების შემთხვევაში მის დასაწყისში მიუთითეთ – ” წყარო: www.goodlife.ge ”
გადადით ლინკზე – მნიშვნელოვანი გაფრთხილება მკითხველისთვის
